ایستگاه ۱ — خودِ منبع، نه رونوشتی از آن
کتابها از نسخههای دیجیتال تحقیقشده کتابخانه اهل بیت علیهمالسلام با نشانهگذاری ساختاری اصلی وارد میشوند: جداکننده صفحات، بلوکهای پاورقی، فهرست موضوعات، و شناسنامه کامل کتاب (مؤلف و سال وفات، محقق، چاپ، ناشر، جلد). شناسنامه بهصورت خودکار از خود پرونده خوانده میشود تا داده استنادی هرگز دستی و خطاپذیر وارد نشود.
ایستگاه ۲ — گوارش ساختاری با حفظ بافت کتاب
هر پاورقی شمارهدار دقیقاً در جای ارجاعش در متن ادغام و نشانهگذاری میشود؛ شرححال راوی به جایگاهش در سند میچسبد، هرجا که متن بعداً قطعهقطعه شود. یادداشتهای ستارهدار محقق جداگانه نشانه میخورند، بلوکهای شرح همچنین، و سلسلهمراتب کامل — کتاب، باب، فصل — بازسازی میشود؛ حتی عنوانهایی که تنها در فهرست آمدهاند.
ایستگاه ۳ — قطعهبندی معنایی با استنادِ همراه
متن در مرزهای معنا بریده میشود و هر قطعه در دادههای خود دارد: کتاب، مؤلف، جلد، شماره صفحه، زنجیره عناوین، و سرشت آن (متن، پاورقیدار، شرح، یادداشت محقق). استناد چاشنیِ هنگام نمایش نیست — ویژگی ساختاری هر قطعه از تولد آن است.
ایستگاه ۴ — بازیابی دوگانه و سپس بازچینش
دو موتور با هم: معنایی که مقصود را در پس عبارتهای گوناگون میفهمد، و واژگانی عربی که اصطلاح دقیق حوزوی را میگیرد — با ادغام رتبهای و سپس بازچینش نسل چهارم. متن نه با پرسش عامیانه گم میشود و نه با اصطلاح نادر.
ایستگاه ۵ — و در نبودِ متن: صراحت، نه ساختن
گنجینه نمیسازد و اجتهاد نمیکند و وصله نمیزند. اگر متن مرتبطی نیابد، بهروشنی میگوید: «نتیجه مرتبطی در پیکره محیط نیست.» گنجینهای که مرزهای خود را میشناسد، از گنجینهای که به همهچیز پاسخ میدهد قابلاعتمادتر است.
امانت آرشیوی: نسخهها و جایگزینی
هر پرونده اثرانگشت SHA-256 دارد که چرخه حیاتش را حاکم است: تکراری خودکار رد میشود؛ نسخه تازهتر کتاب بهصورت اتمی جایگزین کهنه میشود بیآنکه آمیزهای از دو نسخه بماند؛ نسخه متنی تحقیقشده همیشه بر نسخه تصویری مقدم است؛ و هیچچیز خاموش حذف نمیشود — منسوخها نشانهگذاری و برای حسابرسی نگه داشته میشوند.
«استناد دقیق، پیش از آنکه ویژگی فنی باشد، امانت علمی است.»