ابزارهای هوش مصنوعی در نزدیکشدن به متون دینی شتاب گرفتهاند و بیشترشان خلاصه میکنند و بازنویسی میکنند و نقل را با استنباط میآمیزند — و این در میراث مکتوب، هرچند با نیت نیک، خیانت در امانت است. «محیط» راه دشوارتر را برگزیده است: معماریای تمامعیار با این غایت که حرفی از متن دگرگون نشود، هر نقلِ قولی به جای خود در چاپ تحقیقشده بسته بماند، و سامانه در نیافتن، به نیافتن تصریح کند.
برای چه کسانی؟
🎓 پژوهشگران و دانشگاهیان
در مطالعات اسلامی و علوم انسانی دیجیتال — بازیابی دقیقِ درخور ارجاع علمی مستقیم، به هر زبانی که بپرسند.📚 حوزهها و طلاب
دسترسی سریع به متن تراثی با پاورقیهای محققانش، درون ابزارهای مطالعه روزانه، بیواسطهای که دگرگون یا کوتاه کند.🏛️ نهادهای علمی و کتابخانهها
زیرساختی مرجع برای ساختن بر آن: استناد سختگیرانه، دفتر نسخههای حسابرسیشده، و رابط استاندارد باز.اصول حاکم
- اصالت منبع — هیچ متنی جز از نسخه تحقیقشده مشخص، هیچ نقلی بیشماره صفحه.
- ناقل بیطرف — گنجینه ابزار بازیابی است، نه مرجع فتوا و نه منبر؛ مسئولیت محتوا با منابع آن است.
- ژرفا نه حجم — یک کتابِ بینقص گوارششده بهْ از قفسهای با استنادهای آشفته.
- استاندارد باز — پروتکل باز MCP؛ تا هیچ دروازهبانی دسترسی به میراث را انحصاری نکند.
که متن، همانگونه که نوشته شده، به زبان جوینده و پیوسته به سرچشمهاش، به او برسد.